معاون فرماندار نایین در سانحه رانندگی درگذشت

نایین،اصفهان-ایرنا- « علی اکبر نوابی» معاون فرماندار نایین صبح شنبه در یک سانحه رانندگی جان خود را از دست داد.

به گزارش ایرنا، معاون فرماندار نایین از سمیرم در جنوب استان اصفهان به سمت نایین محل کار خود در حرکت بود که در حوالی اژیه در 100کیلومتری نایین خودرواش از جاده خارج و واژگون شد. 

علت حادثه در دست بررسی است.

نجفی فرماندار نایین در پیام تسلیتی به خانواده مرحوم نوابی اظهار کرد: با نهایت تأسف و تألم مصیبت وارده را به شما و سایر بازماندگان تسلیت عرض نموده و از رب جلیل برای آن مرحوم علو درجات و رحمت واسعه و برای بازماندگان محترم صبر جمیل و اجر جزیل مسئلت می نمایم. هر چند تسلیت ما واژه کوچکی است در برابر غم بزرگ شما، ما را در غم خود شریک بدانید.

شهرستان نایین در شرق استان اصفهان قرار دارد.

نان محلی نایین

پخت نان نایینی هم مانند هر نان دیگری شامل مراحل مختلفی است که در این بخش گام به گام آن را دنبال می‌کنیم.

تنور:

از آنجا که تنور سفالی برای پخت نان در نایین مرسوم بوده است، در گذشته در هر خانه‌ای حداقل یک تنور در دل زمین به چشم می‌خورد. برای ساخت تنور می‌بایست آن را به سفال گر سفارش داد. برای این کار باید ابتدا گنجایش تنور مشخص شود که تنور بزرگ به میزان ۱۴ نان ، تنور متوسط ۱۲ نان و تنور کوچک ۶ نان گنجایش دارد.

با آماده شدن تنور، در محل قرار دادن آن گودالی حفر می‌شود و تنور داخل آن قرار می‌گیرد. تنور سفالی می‌بایست با دیواره گودال حدود ۲۰ سانتی متر فاصله داشته باشد، این فاصله با شن درشت پر می‌شود که با این کار حرارت در درون تنور حفظ می‌شود. پس از آن بر دور و کف تنور یک ردیف آجر می‌چینند. سوراخی را باید در کف تنور تعبیه نمود که به بیرون راه داشته باشد ، به زبان محلی به آن «دِمنَه» می‌گویند. با باز و بسته کردن این سوراخ می‌توان حرارت درون تنور را تنظیم کرد. پس از ساخت تنور نوبت به چگونگی آماده کردن آن می‌رسد. برای این کار ابتدا داخل تنور را از چوب پر کرده و آتش را روشن می‌کنند. پس از پایان سوختن چوب‌ها، آتش در میان تنور جمع می‌شود.

تهیه خمیر:

گندم را پس از یک دوره‌ی ۹ ماهه کاشت و داشت (از آبان تا تیر ماه) درو می‌کنند؛ نان نایینی بدون گندم بومی نمی‌تواند ویژگی‌های خاص خود را داشته باشد. مراحل سخت و طولانی کاشت، داشت و برداشت گندم در نایین خود بسیار مفصل است و در جایی دیگر باید بدان پرداخت. گندم درو شده پس از پاک کردن آسیاب می‌شود و مسلماً برای آسیاب کردن آن را باید به آسیابان سپرد. از جمله آسیاب‌ها در منطقه‌ی نایین قدیم عبارت‌اند از آسیاب باستانی ریگاره، آسیاب شداد، آسیاب سر کَول و… که امروزه جای خود را به آسیب‌های مدرن داده‌اند.

پیش از آماده کردن خمیر، همیشه مقداری خمیر به اندازه‌ی تقریبی یک مشت نگه داشته می‌شود که به اصطلاح «خمیر کار» می‌گویند که همان مایه‌ی خمیر است و در ظرفی به نام «خمیرکار دان» نگه داری می‌شود. با موجود بودن خمیرکار، دو مَن آرد کهنه (حدود ۱۰ کیلو) را در «بادیه» (ظرفی سفالی) ریخته ، دو مشت نمک اضافه و آرام آرام آب را بدان می‌افزایند و در همان حال خمیر را ورز می‌دهند. مایه‌ی خمیر (خمیر کار یا همان خمیری که به عنوان مایه‌ی خمیر همیشه نگه داشته می‌شود) را در آبی که به آرد اضافه می‌شود حل کرده و با هم ورز می‌دهند.

پس از آن که خوب ورز داده شد ظرف را به مدت ۲ ساعت با پارچه و لحاف می‌پوشانند تا به اصطلاح وَر بیاید (همان ترش شدن خمیر) و از درون بادیه سر ریز شود. پس از آن دوباره روی ظرف را باز کرده و مجدداً شروع به ورز دادن خمیر می‌کنند، این کار در بهبود کیفیت نان موثر است. این‌بار برای حدود یک ربع باید صبر نمود. در این فاصله می‌باید تنور آماده شود.

نان -

پخت نان:

برخی لوازم مورد نیاز برای پخت نان عبارتند از سیخ بزرگ (برای جمع آوری و زیر و رو کردن آتش)، سیخ «کَلو» (سیخ نوک کج)، سیخ صاف (برای جدا کردن نان از دیواره‌ی تنور)، نان بند (بالشتکی است که از سبدی گرد که روی آن را با پارچه پوشانیده‌ شده درست می‌شود و خمیر را باید برای چسباندن به دیواره‌ی تنور روی آن پهن کرد)، کیسه‌ی نانوایی (کیسه یا دستمالی که نانوا دور دست خود می‌پیچد تا دستش در مجاورت با آتش نسوزد).

برای آغاز کار پارچه‌ای را که چانه‌ها روی آن چیده می‌شود پهن کرده و سطحش را با آرد می‌پوشانند و می‌توان به دلخواه برای تزیین روی نان مخلوطی از چند دانه مانند: سیاه دانه، کنجد، زیره، برگ پیاز، گل خشت و… که برای معطر شدن و زیبایی به کار می‌رود روی آن پاشید. پس از آن چانه‌های خمیر را به اندازه‌ی یک مشت بزرگ (حدود ۳۰۰ گرم) درست کرده و بر روی پارچه‌ی آرد اندود می‌چینند. ۱۲ چانه باید آماده شود، این تعداد به اندازه‌ی گنجایش تنور است و می‌تواند در هر بار تمام تنور را پر کند، مسلما اگر تنور با گنجایش ۶ نان ساخته شود، باید در هر بار ۶ چانه آماده شود. برای تنور ۱۴ تایی نیز همچنین است.

برای چسباندن چانه‌ها، ابتدا آن را روی سطحی صاف پهن می‌کنند و خمیر پهن شده را روی بالشتک می‌گذارند، در صورت لزوم سطح خمیر را خیس کرده و سپس داخل تنور می‌چسبانند. چسباندن باید به صورت اصولی و مرتب انجام شود. زمان بیرون آمدن نان از تنور وقتی است که روی نان کاملا پخته و طلایی شده باشد.

پس از چندین بار پخت نان، تنور رو به سردی می‌گذارد؛ در این زمان می‌توان ردیف آخر نان را از درون تنور خارج نکرد و روی تنور را پوشاند ، پس از چند ساعت نا‌ن‌ها  به صورت برشته در می‌آیند.

نان -

پخت امروزیِ نان:

امروزه قاعدتاً تنور گِلی چندان کاربردی ندارد و جای آن را تنور گازی پر کرده است و حتی گاهی برای پخت تعداد محدود نان از فر اجاق گاز هم استفاده می‌شود. هرچند نان پخته شده در تنور گازی به همان خوبی و خوشمزگی نان تنور گلی نمی‌شود، اما زحمت پخت بسیار کمتر از قبل شده است. گرچه روی هم رفته پخت با تنور گازی نیز بسیار کم انجام می‌شود و به راحتی می‌توان با مراجعه به دکان‌های نانوانی، انواع نان‌ها را تهیه نمود. اما نان محلی به قول معروف چیز دیگریست!

دگرگونی‌هایی در پخت نان‌های منطقه نایین به وجود آمده است که از جمله‌ی آن استفاده از مایه‌ی آماده خمیر، بلا استفاده شدن ابزارهایی مانند انواع سیخ‌ها و ظروفی که در آن خمیر درست می‌شده است را می‌توان مثال زد اما دلایل فراوانی وجود دارد که نان این منطقه را از سایر نان‌ها متمایز می‌کند که مهمترین آن به عقیده‌ی کسانی که سال‌ها دستی در این کار داشته‌اند گندم بومی این ناحیه است. آنچنان که این ضرب‌المثل مرسوم شده است: «گِندُمی زردِ لَردِ شهداد هَشیشیریست؟ یعنی: گندم (آرد گندم) زرد لرد (زمین هموار) شهداد (از شوراب‌های نایین) را می‌توانی خمیر کنی؟» و این را به این دلیل می‌گفتند که گندم این منطقه بسیار سخت و با گندم‌های دیگر مناطق کاملا متفاوت بوده است.

نان محلی محمدیه -

استفاده از مواد طبیعی، نوع و شکل پخت نان و صد البته دستان زنان زحمتکش کویر از دلایل دیگر دلچسب و لذیذ شدن نان محلی نایین است.

نقل از:http://nainna.ir/

حسین میرزابیگی نایینی و کتاب فرهنگ نایین

آشنایی با کتاب فرهنگ نایین

فرهنگ نایین حسین میرزابیگی نایینی عبدالحمید مرزوق علیرضا مفتاح کتاب فرهنگ نایین در 736 برگ گردآوری شده و به موضوعاتی چون تاریخ و جغرافیای نایین، آداب و رسوم نایین، شخصیت‌های نایین، داستان‌هایی از نایین و شعرای نایین با گزیده‌ای از اشعار آنان پرداخته است. در فهرست بلند آن موضوعاتی چون قنات‌های نایین، سیمای جدید شهر نایین، وضعیت صنعت، صنایع دستی، کشاورزی، آب و هوا، معرفی بخش‌های دیگر شهرستان چون محمدیه، انارک و غیره به چشم می‌خورد که با توجه به تاریخ نشر آن و حجم کتاب، بی گمان دربردارنده مطالب کامل و مستدلی می‌باشد. بررسی شهرستان از دیدگاه محیط زیستی، آداب و رسوم، منابع طبیعی و... کاری است که پیش از این کمتر در مورد شهر انجام پذیرفته است. همچنین در آخر کتاب تصاویری از بزرگان شهر و همچنین بناهای تاریخی به چاپ رسیده است. ناشر رسول اعظم چاپ نخست 1392 نقل از : http://www.naeinpajoh.com

تشدید تخریب طبیعت کویر

تشدید تخریب طبیعت کویر

به نقل ازکویر زیست :کویر زیبا با زمین هایی مسطح و هموار آسمانی آبی و کوه هایی عریان و استوار چند سالی است که مورد هجوم سودجویان واقع شده و روز به روز از زیبایی آن کاسته می شود. با بهره برداری بی رویه از کوه ها مخصوصا کوه هایی که به جاده ها نزدیک ترند و حمل سنگ آنها به داخل کشور و حتی صادرات به کشورهای مختلفت جهان هر روز بر عریانی کویر افزوده می شود.آنچه در این میان نصیب مردم کویر نشین می شود انبوهی از سنگ های خورد شده کوه ها و گرد و خاکی است که بر حلقوم خشکیده آنها فرو می رود.!!!

   تخریب طبیعت کویر-جاده چوپانان 

نخ ریسی در شهرستان نایین

نخ ریسی در شهرستان نایین

پیش‌تر نخ‌های مورد استفاده در منطقه نایین بصورت طبیعی و بدست اهالی خانواده فراوری می‌شده است. هر نوع بسته به مورد مصرف، خواص و ویژگی‌های منحصر به فردی دارد. همچنین برخی چندین کاربرد دارند که در پی خواهد آمد. در اینجا برخی واژه‌ها با گویش نایینی بکار برده شده است.

به گزارش پایگاه خبری نایینا به نقل از نایین پروژه،

عموما ۶ نوع آن‌ها معروف بوده است:

۱- نخ‌های پنبه‌ای یا چُله‌ای. (چُله: پنبه)

۲- نخ می‌ چُله  (ترکیب خاصی از چُله و موی بز)

۳- نخ کیرک (کُرک) بدست امده از موی شتر و بز

۴- نخ پشمی

۵- نخ آزامی

۶- نخ لیف، حاصل از الیاف خرما

- نخ‌های متفرقه دیگری مثل نخی بنام میم نایی (نخ موم اندود شده)  برای کفشگری یا نخ حاصل از پوست گوسفند برای درست کردن غربال جهت کار کشاورزی یا نخ حاصل از روده گوسفند برای کمان حلاجان در منطقه بوده است که کاربرد مخصوص ولی کم داشته و عمومیت نداشته؛ لذا در حد نام بردن از آنها می‌گذریم.

- نخ‌های پنبه‌ای با تابانیدن الیاف ظریف پنبه با چرخ‌های دستی کوچک (چَر) و در اوایل قرن جاری همراه با رونق گرفتن قالی بافی با کمک چرخ‌های کارگاهی بزرگ دستی تولید می‌گردید.

این تولیدات کاربردهایی از قبیل: چله قالی، گلیم بافی، خورجین بافی، طناب و انواع ظریف آنن برای پوشاک، پارچه و… داشته است.

- نخ مخلوط چُله (پنبه) و موی بُز: این نوع نخ کاربری زیادی داشته است. یکی از دلایل آن محکم بودن به سبب استفاده از موی بز و تا حدی نرم بودن به خاطر استفاده از پنبه و فراوانی پنبه در نایین قدیم و روستاهای همجوار آن است.

چند کاربری عمده  آن عبارت است از:

بافتن گلیم به عنوان فرش و زیر انداز، وال (برای آرد و گندم)، تاچه وال (کوچکتر از وال برای آرد)، شالی یا شالَکی که ظرف‌هایی بزرگ مثل گونی برای حمل کاه و پوکه خالی شده وش پنبه (کلوزه خالی) برای خوراک دام، خورجین  و روکش پالان الاغ نیز از این نمونه است.

- نخ می‌چله با ابزار دستی با نام محلی پیلی و عمدتا بوسیله مردان  انجام می‌شد.

به کار بافتن پارچه شالکی و وال و… لَبافی می‌گفتند. دار آن تقریبا مثل قالی و افقی روی زمین بوسیله میخ طویله محکم می‌شد. شانه لبافی هم مثل شانه یا دفتین قالی با دندانه‌های درشت‌تر بود. تار و پود آن از نخ می‌چله بود.

کُرک شتر یا بز نرم و برای لباس زمستانی مثل  عبای زمستانی، بلوز، کلاه، دستکش، شال کمر، جوراب و پاتُوه استفاده می‌شده است.

پاتُوَه قطعه بافته شده مثل شال که در انتها دو بند داشت و دور مچ پا تا نزدیکی زیر زانو پیچیده می‌شد. خصوصا در فصل زمستان و در اصل، کار ساقه گیوه را انجام می‌داد و از خار و خس هم به دلیل فشرده بودن محافظت می‌کرد.

- پشم تابیده کارایی نخ کرکی را داشته، بعلاوه این که در قالی بافی استفاده زیادی داشت و کارگاهای رنگرزی ان هم در نایین و حومه زیاد بود.

- نخ‌هایی از جنس موی خالص بز به نخ ازامی ‌معروف بوده بسیار محکم و زُمُخت با درصد اندکی کرک برای راحت تاب دادن

- عمده کاربری آن در بافتن چادر گله با اندازه‌های مختلف برای روکش آغل گوسفند یا نشیمن گله داران و یا ساربانان بود.  به روش لبافی تخته تخته  پارچه آن درست می‌شد و کنار هم دوخته و به چادر تبدیل می‌شد. در مقابل نفوذ آب مقاوم و با تابش آفتاب در زمستان زیر آن گرم بود و مقاومت فوق العاده در مقابل فشار باد و طوفان داشت. از آن طناب برای بستن بار و کارهای دیگر نیز استفاده می‌شد.

یک نوع نخ بسیار کلفت و زُمُخت از الیاف خرما درست می‌شد و با به هم تابیدن آن طناب سازی یا سازو  (sazi) درست می‌کردند که برای بستن بار چهار پایان و کار در روی چرخ چاه برای لایروبی قنات و کندن چاه کاربرد داشت. البته الیاف آن از سمت خور و جندق تهیه می‌گردید که مواد اصلی آن همان الیاف خرما می‌بود.

آغازطراحی و شبکه گذاری خطوط گاز در شهرهای جندق،خوروبیابانک و چوپانان

 آغازطراحی و شبکه گذاری خطوط گاز در شهرهای جندق،خوروبیابانک و چوپانان

 به گزارش خبرنگار ایلنا از اصفهان

مدیرعامل شرکت گاز استان اصفهان خبر داد::4 شهراز استان اصفهان در منطقه کویر واقع شده اند که شرکت گاز استان اصفهان تاکنون نتوانسته به دلیل عدم همجواری به خطوط لوله اصلی گاز به آن ها خدمات ارائه دهد اما با اتمام خط لوله انتقال سراسری گاز از یزد به کرمان عملیات اجرایی و طراحی و شبکه گذاری خطوط گاز در شهرهای جندق،خوروبیابانک و چوپانان در سال جاری آغاز می شود.

آیین سنتی کشت بذر شلغم در خوروبیابانک برگزار شد

به گزارش سفیرخور، در کنار رسوماتی چون سوگواری محرم، روضه‌خوانی، نخل‌گردانی، علم‌گردانی و پاره‌ای از دیگر فرهنگ‌ عامیانه که هنوز بین مردم شهرستان خوروبیابانک متداول ‌است، مراسم سنتی‌آب به بذر شلغم بستن (به صورت عامیانه آب به تخم شلغم بستن) یا به عبارتی دیگر( شلغم کاری) در این شهرستان جایگاهی ویژه دارد.

در این مراسم اولین بذر جو توسط شخص سید در زمین مزروعی به صورت نهوژ(nohuz) (کاشت تقریبا ۹دانه جو در کنار هم و با فاصله های تقریبی نیم متر) کاشته می‌شود.
با طلوع آفتاب نوبت بستن آب توسط کسی که بنابدار می باشد و این مراسم را برگزار می کند می رسد.
در فاصله رسیدن آب به زمین کشاورزی توسط یکی از کشاورزان بذر شلغم در زمین مورد نظر پاشیده می شود.
هنگامی که آب به فاصله ۱۰۰قدمی زمین رسید مردم به صورت دسته جمعی به ذکر صلوات پرداخته و دو نفر نیز چاووشی می‌کنند.
دیگر کشاورزان به پاس احترام بیل را از پیشوا می‌گیرند و خود مشغول کاشتن می‌شوند.
بعد از اتمام کاشت شلغم از حضار با تافتون یا لواش که با روغن محلی آغشته شده پذیرایی به عمل می آید.مردم بر این عقیده استوارند که هنگام مراسم شلغم کاری دیگر هوا روبه سردی می‌رود و از شدت گرمای تابستان کاسته می‌شود.

در قدیم به خاطر دارم که مشابه ای آیین در چوپانان هم اجرا می شد اما امروز نمی دانم

خانم معمار مقدم سرپرست جدید بهزیستی نایین

سرپرست جدید بهزیستی نایین معرفی شد

طی حکمی خانم معمار مقدم به عنوان سرپرست جدید بهزیستی نایین معرفی شد و از زحمات آقای فرهاد شهریاری تقدیر و تشکر شد.

به گزارش اینا، طی مراسمی با حضور نوابی معاون فرماندار، حسینی مشاور اجرایی مدیر کل بهزیستی، خانم دکتر فرشاد معاون پیشگیری، طبایی حراست بهزیستی استان اصفهان، سجادی مسئول دفتر نماینده و تنی چند از مسئولین شهرستان نایین، سرپرست جدید بهزیستی نایین معرفی شد.

در این جلسه  فرشته معمار مقدم به عنوان سرپرست جدید بهزیستی نایین معرفی و از خدمات ارزشمند فرهاد شهریاری رییس قبلی بهزیستی نایین  قدردانی به عمل آمد.

در ادامه علاوه بر قرائت ابلاغ خانم معمار مقدم،متن تقدیر نامه ای از طرف مدیر کل بهزیستی استان اصفهان خطاب به فرهاد شهریاری در این جلسه قرائت شد

شهریاری در این مراسم هدایای خود را به مادرش به عنوان زن سرپرست خانوار نمونه و موفق تقدیم نمود.

بررسی کانی‌شناسی متابازیت‌های کوه معراجی و چاه‌پلنگ (جنوب چوپانان،

بررسی کانی‌شناسی متابازیت‌های کوه معراجی و چاه‌پلنگ (جنوب چوپانان، شمال‌شرق استان اصفهان)نویسندگان: فرشته بیات ، قدرت ترابی ، یورگن کوپکه منبع:http://uijs.ui.ac.ir/ijp/browse.php?a_id=179&sid=1&slc_lang=fa چکیده مقاله:

متابازیت‌های کوه‌های معراجی و چاه‌پلنگ در جنوب چوپانان (ایران مرکزی) قرار گرفته‌اند و با مجموعه‌های دگرگون پالئوزوئیک پوشیده می‌شوند. این متابازیت‌ها از متابازالت، متاگابرو و متادیاباز در مجاورت یکدیگر تشکیل یافته‌اند. متابازیت‌های کوه‌های معراجی و چاه‌پلنگ به ترتیب در رخساره‌های شیست سبز و آمفیبولیت دگرگون شده‌اند. پس از رخداد دگرگونی‌های فوق، این سنگ‌ها متحمل دگرگونی پس‌رونده در رخساره شیست سبز شده‌اند. مشاهدات صحرایی، پتروگرافی و کانی‌شناسی بیانگر تفاوت‌های بارز بین این دو رخدادهای متابازیت است. پلاژیوکلاز، کلینوپیروکسن و آمفیبول از سازندگان اصلی سنگ‌ها به‌شمار می‌روند. بیوتیت، ایلمنیت، تیتانومگنتیت و تیتانیت کانی‌های فرعی متابازیت‌ها هستند. از کانی‌های ثانویه می‌توان به کلریت، اپیدوت، لوکوکسن، پومپلئیت و کلسیت اشاره نمود. متابازیت‌های چاه‌پلنگ حاوی مقادیر بالای K2O و TiO2 در مقایسه با متابازیت‌های کوه معراجی هستند. متابازیت‌های کوه معراجی دارای Na2O حدود 86/6 تا 40/8 درصد وزنی هستند که بیانگر اسپیلیتی‌شدن گدازه‌های بالشی به‌واسطه دگرگونی کف اقیانوسی است. دماسنجی هورنبلند- پلاژیوکلاز و فشارسنجی Al در آمفیبول نشانگر شرایط متفاوت دگرگونی است. دماهای تعادل برای چاه‌پلنگ 562 تا 752 درجه‌سانتیگراد در فشار 7 تا 8 کیلوبار است. درحالی که دماهای تعادل در ناحیه معراجی 426 تا 520 درجه‌سانتیگراد در فشار 5 تا 6 کیلوبار به‌دست آمده است.

واژه‌های کلیدی: کانی‌شناسی، متابازیت، پالئوزوئیک، کوه معراجی، چاه‌پلنگ، استان اصفهان،

متن کامل [PDF 1325 kb]

بار دیگر ریگ جن مورد توجه سایت ها قرا گرفت

کویر "ریگ جن"، اسرارآمیزترین منطقه ایران +عکس

ریگ جن، شگفت انگیز ترین، اسرار آمیز ترین و ترسناک ترین منطقه ایران است، با باتلاق های سهمگین که مرگ را برای هر موجودی زنده ای به ارمغان می آورد. اتفاقات بی پاسخ و توجیه نشده بسیاری در این منطقه روی داده است و نمک زار های این منطقه محل قتل و دفتن موجوات زنده بسیاری بوده است.

به گزارش مجله شبانه باشگاه خبرنگاران، کویر ریگ جن در جنوب غربی و غرب دشت کویر، از شمال به جنوب سمنان و جنوب شرق گرمسار، از غرب محدود به پارک ملی کویر و تنگ ظلمات از شرق به محور ارتباطی جندق ـ معلمان و از جنوب به شمال انارک و چوپانان محدود است. ریگ جن با وسعتی برابر با ۳۸۰۰ کیلومتر مربع در این محدوده قرار دارد. به عبارتی ریگ جن در حاشیه شمالی به کوه گوگردی، در حاشیه شرقی به جاده دامغان ـ جندق و در قسمت شمالی به رودخانه ورگی که از ارتفاعات کوه گوگردی سر چشمه می گیرد منتهی می شود. این رود در جهت شمال غربی ـ جنوب شرقی وارد ریگ جن می شود و کوه ملاهادی در حاشیه جنوبی این ریگزار قرار دارد.

همانطور که گفته شد "ریگ جن” منطقه ای کویری و دارای تپه های ماسه ای در کویر مرکزی ایران است و به دلیل وسعت زیاد و نداشتن چشمه یا چاه آب، در گذشته های دور، محل عبور کاروان ها نبوده و فقط در سال های اخیر، چند گروه از محققان و سیاحان به آن منطقه رفته اند. گسترش ریگ جن از شمال غرب به جنوب شرق است و در قسمت جنوب شرقی پوشیده از تپه های ماسه ای به هم پیوسته است که به دم ریگ شهرت دارند.

زیر بنای ریگ جن یک دشت فرسایش یافته است که در حال حاضر تپه های ماسه ای برخان و تپه های ماسه ای هرمی (قورد) آن را اشغال کرده است. تمام ریگ جن دارای رسوبات نمکی فراوان می باشد که عمده رسوبات و مواد فرسایشی آن از دامنه های فرسایش یافته البرز شکل گرفته است. وجود باد غالب از سمت غرب به شرق باعث شده است که تپه در قسمت شرقی دارای شیبی بسیار تند و در قسمت های غربی دارای شیب ملایمتری باشند. همین عامل باعث شده است که عبور از ریگ جن با وسایل نقلیه از سمت شرق به غرب بسیار دشوار و در پاره ای از موارد غیر ممکن باشد.

این منطقه در باورهای مردم بومی کویر، به عنوان سرزمین نفرین شده نیز یاد شده است. آنها معتقدند که ارواح پلید و شیاطین در این سرزمین اسرارآمیز حکومت می کنند و به همین دلیل هر که پا به ریگ جن می گذارد بلعیده می شود و دیگر باز نمی گردد. در منطقه کویری ریگ جن که به مثلث برمودای ایران نیز شهرت دارد تا چشم کار می کند تپه های شنی و باتلاق های نمک وجود دارد.

ریگ جن، شگفت انگیز ترین، اسرار آمیز ترین و ترسناک ترین منطقه ایران است، با باتلاق های سهمگین که مرگ را برای هر موجودی زنده ای به ارمغان می آورد. اتفاقات بی پاسخ و توجیه نشده بسیاری در این منطقه روی داده است و نمک زار های این منطقه محل قتل و دفتن موجوات زنده بسیاری بوده است.

فرو رفتن در گل و لجن در ریگ جن، شاید یکی از خطرناک ترین اتفاقاتی باشد که ممکن است گریبانگیر مسافران ناوارد شود و آنها را به کام مرگ بکشاند. سال های متمادی، هیچکس جرات آنکه به ریگ جن سفر کند و راز این کویر اسرار آمیز را کشف کند، نداشت.

بهترین مسیر دستیابی به این منطقه، جاده سنگفرش ملک آباد است که در بخش شمال شرق پارک ملی کویر قرار دارد. بهترین وسیله برای عبور از این کویر نیز ، جیپ های سبک وزن است. البته فراموش نکنید که هر لحظه امکان گیر کردن و گم شدنتان در کویر ریگ جن وجود دارد.

سفر به ریگ جن معمولا با بیشترین حد تجهیزات صورت می گیرد. در این سفر لازم است برای مدت حداقل 15 روز ذخیره غذا ، آب، بنزین و وسایل فنی خودرو همراه گردشگر باشد. نقشه را هم فراموش نکنید، چون سفر به ریگ جن بسیار خطرناک است. مهمترین مسئله اینکه اگر تا به حال کویر نوردی نکرده اید و به اصطلاح حرفه ای نیستید، برای اولین تجربه، به هیچ عنوان ریگ جن را برنگزینید. حتی اگر حرفه ای هم هستید، حتما به طور گروهی به این منطقه سفر کنید.

در ضمن، بلد محلی را فراموش نکنید، چون محلی ها معمولا آدم های کار کشته ای هستند و علاوه بر تعیین مسیر، حتی در شرایط سخت، خیلی خوب می توانند راهنمایی تان کنند. بخشی از منطقه، نسبتا مسطح تر است با تپه ها کوچک تر، بنابراین عبور از آن نسبتا آسان به نظر می رسد ولی با کمی پیشروی، با کم شدن ارتفاع به اراضی باتلاقی می رسید که اینجا تقریبا جنوب منطقه است. اصرار برای عبور از این اراضی باتلاقی بی فایده است، بنابراین بهتر است از سمت شمال غربی به حرکت تان ادامه دهید.

وقتی آخرین کوه هایی که 2300 متر ارتفاع دارند را رد کردید، به بخش شمالی ریگ جن می رسید. از اینجا، کوه دماوند را هم می توانید ببینید. با ادامه این مسیر، به پارک ملی کویر می رسید. اگر شما مسیر دیگری را می پسندید، می توانید با استفاده از نقشه و راهنما، مسیر جدیدی را تجربه کنید، اما تمام سختی ها و بالا و پایین ها، یک طرف و آسمان پرستاره شب هایی ریگ جن هم یک طرف. خوابیدن روی شن های روان، روی تپه ای بلند و چشم دوختن به آسمانی که حتی یک نقطه سیاه ندارد. بسیار خیره کننده است

آدرس: گرمسار، پارک ملی کویر، جاده سنگفرش ملک آباد